Grote kans dat je nog nooit van Poplar Festival hebt gehoord, want je moet er een stukje voor reizen. Naar Trento om precies te zijn: een prachtig dorpje in het noorden van Italië. Poplar is een toonaangevend onafhankelijk muziek- en cultuurfestival dat sinds 2017 jaarlijks plaatsvindt op een adembenemende locatie tussen de Italiaanse Alpen. Het festival staat bekend om zijn unieke, groene setting in de natuur, de intieme maar energieke sfeer en het platform dat het biedt aan zowel gevestigde namen als opkomend talent. Poplar duurt vier dagen, maar wij bezoeken alleen de zondag. Met o.a. Maruja, ELLiS·D, Madra Salach, Dove Ellis, 1000 Rabbits én GANS allemaal op één dag, liegt de line-up er niet om. Tijd om dit festival te verkennen!

De eerste act op ons lijstje is Madra Salach. De band bracht eerder dit jaar debuut EP “It’s a Hell of an Age” uit en sindsdien gaat het hard met de Ieren. Menig festivals en concertzalen staan in de rij om het zestal te boeken. Ook op Poplar Festival weet Madra Salach een vol veld te trekken, en maakt de hype opnieuw waar. Vanaf het moment dat Maxime Arnold de eerste noten op het harmonium speelt, raak je als luisteraar in een soort trance. Frontman Paul Banks weet levendige verhalen te vertellen met een stem die uit de vorige eeuw zou kunnen komen. Naast eigen werk speelt de band ook altijd een aantal covers. Het is niet altijd makkelijk om een eigen draai aan een bestaand nummer te geven, maar Madra Salach doet dit perfect. Hoewel frontman Paul Banks last heeft van zijn astma, is er aan zijn vocalen niks op te merken. Banks schreeuwt elke tekst met volle overtuiging en ook de band speelt met een ongekende passie. Madra Salach weet het publiek van Poplar bijna in een soort hypnose te brengen. Hoogtepunt is het laatste nummer “The Man Who Seeks Pleasure”, een emotioneel nummer waarbij het publiek de nodige traantjes laat vallen. Wij weten het zeker: over 100 jaar worden de nummers van Madra Salach nog steeds meegezongen.

Poplar Festival kent geen pauzes, dus direct na het optreden van Madra Salach begint ELLiS·D aan de overkant van het grasveld met zijn optreden. Naast drummer van Fat Dog, heeft multi-instrumentalist Ellis Dickson met ELLiS·D zijn eigen project opgericht. Hij en bassiste Sammy Jones zijn vaste leden, maar de rest van de band wisselt elkaar nog wel eens af. Bijzonder hoe goed de band ook in deze samenstelling op elkaar is ingespeeld. ELLIS·D speelt slechts een halfuurtje, maar maakt een verpletterende indruk. De muziek is simpelweg niet te omschrijven, maar denk aan glamrock besprenkeld met goth waarbij af en toe een vleugje postpunk om de hoek komt kijken. Zoals gewoonlijk duikt Ellis vroeg in de set het publiek in, waarmee hij de harten van menig festivalbezoeker weet te veroveren. Met zijn nerveuze bewegingen en beklemmende vocalen word je als toeschouwer meegezogen in de wereld van ELLiS·D. En dat vinden wij helemaal niet erg. Afsluiter “Drifting” blijft een hoogtepunt van de show. Het bijna 10 minuten durende nummer begint rustig en bouwt op naar een overdonderend einde. Opnieuw duikt Ellis het publiek in, waarbij hij door een aantal fans de lucht in wordt getild. De frontman blijft professioneel doorspelen op zijn gitaar, terwijl hij zelf de grootste glimlach op zijn gezicht heeft. Ellis hoort thuis op het podium, daar is geen twijfel over mogelijk.

Tijd om naar de andere Ellis te gaan, want ook Dove Ellis staat op het programma. Dove Ellis is de artiestennaam van de 23-jarige Thomas O’Donoghue, een Ierse singer-songwriter die in december vorig jaar zijn veel geprezen debuutalbum “Blizzard” uitbracht. Hij beweegt zich vloeiend tussen gitaar en piano alsof het niks bijzonders is, maar dat is het wel. De muziek van Dove Ellis klinkt tijdloos en toch hedendaags. Veel mensen vergelijken hem met Jeff Buckley, en het is niet moeilijk te zien waarom: de falsetstem is bij beiden duidelijk terug te horen. Twee breekbare stemmen die emoties weten over te brengen. Ondanks deze vergelijking is Dove Ellis een unieke artiest met een heel eigen geluid. Hij en zijn band zijn enorm getalenteerd, in welke bezetting dan ook, en laten het publiek van Poplar Festival een uur lang wegdromen terwijl de zon langzaam ondergaat. Nummers als “Love Is” en “To The Sandals” worden door de voorste rijen fans luidkeels meegezongen. Een aantal rijen verder zien we iemand met tranen in zijn ogen voor het eerst kennis maken met Dove Ellis. Hier gaan we nog veel van horen!

Het veld heeft vandaag nog niet zo vol gestaan als bij Maruja. Afsluiter of niet, het publiek komt duidelijk voor de band uit Manchester. Het vorig jaar verschenen debuutalbum “Pain To Power” heeft flink bijgedragen aan de populariteit van Maruja. Wie bekend is met de band, voelt de pijn en verdriet die zich in de nummers schuilhouden, maar weet ook dat er juist veel kracht uit is te halen. Het viertal kijkt zelf ook erg uit naar deze show en dat is te voelen. De eerste moshpit wordt direct geopend en het duurt niet lang voor saxofonist Joe Carroll zelf ook het publiek induikt. Een prachtige uitvoering van “Saoirse” maakt bij zowel band als publiek emoties los. Op het podium lijken ze erg agressief, maar eigenlijk zijn het vier hele lieve jongens. De band gaat zich volgend jaar focussen op het maken van nieuwe muziek. Dat betekent ook dat ze iets rustiger aan gaan doen met optreden, maar we hopen ze snel weer in Nederland te mogen verwelkomen. Misschien in de Grote Zaal van Paradiso?