In een wereld waarin artiesten vechten om aandacht op Instagram, TikTok en andere sociale media, kiest Competition bewust een andere weg. Geen posts die moeten aansluiten bij de grillen van algoritmes, geen dagelijkse stroom aan updates om zichtbaar te blijven. In plaats daarvan bouwt de Nijmeegse band aan hun fanbase via een eigen website en een nieuwsbrief. Het resultaat? Een trouwe achterban die blijft groeien én een plek op het programma van de Popronde. 8 oktober bracht de band debuutsingle “Path of Least Resistance” uit, een poppy, postpunk nummer waarin de zoektocht naar houvast en optimisme in een overweldigende, oneerlijke wereld centraal staat. Terwijl de muziekindustrie steeds meer inzet op online zichtbaarheid, bewijst Competition dat een eigen koers, direct contact met fans en een sterke muzikale identiteit minstens zo waardevol kunnen zijn. Wij spraken met frontman Sam Cuppen.

In een tijd waarin bands veelal afhankelijk zijn van Instagram, TikTok en algoritmes om hun muziek onder de aandacht te brengen, kiezen jullie ervoor om geen social media te gebruiken. Waarom past die keuze bij Competition, en hoe hopen jullie op een andere manier luisteraars te bereiken?

Guus (de andere zanger in Competition) en ik hadden al vrij snel de realisatie dat veel van onze teksten gingen over thema’s als vervreemding, telefoonverslavingen, doomscrollen en een té snel leven waar we met z’n alle zonder keuze in getorpedeerd worden. De eindeloze dagelijkse stroom aan content, nieuws, prikkels, dealtjes en geweld die we dagelijks op onze schermen te zien krijgen, is buitenproportioneel van wat een mensenbrein aankan. Laatst las ik een onderzoek dat onze leeftijdsgenoten 25 jaar van hun wakkere leven op hun scherm zullen spenderen. We wilden in het marketen van muziek een menselijkere vorm vinden, eentje die je niet binnen een paar swipes opzuigt richting een algoritme dat baat heeft om je gekluisterd op dat scherm te houden. Ondanks dat ik zelf soms muziek ontdek op TikTok, weegt het aantal uren die je erop spendeert voor die dopamine hits zwaarder. 

Het is een groot experiment en onderzoek of het op een andere manier kan. Het is geen hetze tegen het internet of richting sociale media. Wij zijn juist enorm fan van wat het internet kan zijn. I love gekke websites, wat creatievelingen van hun socials kunnen maken, en vreemde niche blogs. We wilden onze website in die geest inrichten, met vliegende glitterberichtjes en mooie gifjes. Eigenlijk maken we heel veel content en kunstwerkjes rondom de muziek, alleen pushen we die niet via een algoritme op een social media kanaal. We sturen onregelmatig een nieuwsbrief, waar je vrij op kan reageren en vaak leidt tot hele leuke gesprekken met mensen die geïnteresseerd zijn. 

Onlangs brachten jullie debuutsingle “Path of Least Resistance” uit, een ijzersterk nummer dat balanceert tussen catchy indie en rauwe postpunk. Waar gaat de single over? 

Ah thanks! Ja, Guus (de main schrijver van deze tekst) en ik hebben hier veel gesprekken over. Path of Least Resistance begon vanuit het besef dat de wereld rommelig, luid, overprikkelend, prachtig en vooral heel oneerlijk kan zijn. Daar wil je als mens wat mee, maar al snel volgt de worsteling tussen ‘ik kan dit never nooit oplossen’ en ‘ik ga het toch proberen’. Zeker als je bijna wekelijks op een podium staat, voelt het haast of je hier iets mee moet doen. Maar waar te beginnen? Als je de genocide in Gaza noemt, moet je eigenlijk ook de situatie in Congo of Sudan benoemen. En als je dat benoemt, wat dan over de de intolerantie jegens de Lhbti+ community… de problemen rondom de manosphere, femicide, noem het maar op. Wij kiezen er altijd voor om wél iets te zeggen, al komt het er soms stotterend uit. We hopen ook dat het een oproep is aan andere podiumkunstenaars om iets te doen met hun podium. 

We zijn er langzaam achter gekomen dat het nummer zich ook tot iets anders heeft ontwikkeld, zeker live. Het transformeerde in een song over positief blijven zonder te doen alsof alles in orde is. Soort dans op de vulkaan. Guus zingt dus ook “the most punk I can be is to be an optimist”, wat ik heel treffend vind voor de huidige staat van onze westerse belevingswereld. 

Jullie doen dit jaar mee aan de Popronde, waarbij jullie het hele land rondtrekken. Hoe proberen jullie tijdens deze shows mensen samen te brengen, zonder de afleidingen van social media?

Tijdens Popronde zijn we door het hele land heen een community aan het bouwen van leeftijdsgenoten die aan gaan op onze tunes en onze honger naar méér live contact. Zo delen we fysieke magazines uit bij elke show, waar we niet alleen nieuws over onszelf delen, maar ook het publiek uitdagen zelf kunst te maken (en dat vervolgens uit te lichten in de zine), interviewen we mediaplatformen (zoals Bold Radar), en hebben we een roddelhoekje die andere Popronde acts kunnen vullen met de laatste juice. Voor ons ligt het plezier en de kracht in het live spelen en daar de mensen te ontmoeten. Niemand hoeft dit veel vragende snelle leven alleen aan te gaan, community is bliss in die zin.

Jullie hebben onlangs jullie debuutsingle uitgebracht, bereiken steeds meer muziekliefhebbers en staan regelmatig op het podium. Het lijkt erop dat Competition lekker op stoom is. Waar willen jullie de komende tijd naartoe werken?

In het voorjaar willen we onze debuut EP uitbrengen en zijn we voorzichtig tourtjes in Nederland en het buitenland aan het plannen. We zijn nu hard aan de slag om onze volgende single release tijdens de Popronde in de steigers te zetten. We zitten momenteel een beetje in onze honeymoon phase, dus ik verwacht ook veel creatieve output in de vorm van nieuwe tracks als we uit de Popronde storm zijn.